Gelukkig ben ik geen postbode!

Een tentoonspreiding van mijn vermogen tot associatief denken, en een oproep aan de lezers van de Constantijn.

Please remember this post is ancient (more than five years is a lot on the internet!). Take into account that opinions may change, software may get outdated, etc. Thanks!

Op het moment van schrijven mag ik komend weekend beginnen aan mijn nieuwe baan: eindexamencursussen geven in Leiden. Op donderdagavond spring ik opgewekt in de trein om me gedurende een uur of drie-vier te laten vervoeren naar –volgens Limburgse begrippen– het hoge noorden. En diezelfde tijd heb ik op zondagavond natuurlijk weer nodig om terug naar Maastricht te komen.
Maar ja, de secundaire arbeidsvoorwaarden hè.

Dan zal ik nu even uitleggen hoe ik bij de titel kom. Ik ga het niet hebben over de secundaire arbeidsvoorwaarden van postbodes, voor zo ver die nog bestaan sinds de overheid besloot oud-staatsbedrijf TNT te laten concurreren met bedrijven met alleen maar parttimers (bruggetje 1).
Voor iemand die graag vijf universiteitssteden links laat liggen om scholieren te verblijden met mijn kennis over alcoholen en ionen, denk ik dat de slogan “werken in jouw buurt” ook niet echt aantrekkelijk is (brug #2).

Maar goed, er zijn mensen die trots op zichzelf zijn dat ze twee hersenkronkels hebben die een geneeskundestudent verbinden met een postbode, maar er zijn ook mensen die blij zijn omdat ze door de regen met een zware postzak mogen leuren. En op zich klonk het ook wel erg gezellig in de TNT-reclame.

“Maar Jasper, waarom wijd je nu een column aan deze bikkels, die weer en wind trotseren om andermans post te bezorgen? Ik stuur nooit iets per post!” Ik hoor het jullie al denken. De laatste keer dat ik een heuse brief stuurde, is ook alweer een paar weken geleden, om meneer Baggel te vragen iets te schrijven voor dit blad (ik had geen e-mailadres van hem. Leuk dat het antwoord “gewoon” per mail kwam).
Het ligt dus niet aan mijn enorme gebruik van de posterijen dat ik de postbodes graag een hart onder de riem wil steken. Wat mij echt vervelend lijkt, is dat je post moet bezorgen op een adres, waarvan je weet dat de geadresseerde al lang op kamers is gegaan en dus niet meer op dat adres woont.
Bijvoorbeeld deze Constantijn. Zouden jullie dus zo vriendelijk willen zijn om het adres dat bij ons bekend is te actualiseren (al doe je het maar omdat ik de moeite heb genomen zo’n verhaal te typen alleen voor deze oproep)?
Dankjewel.

– Dit stuk is ook gepubliceerd in de "Constantijn", het periodiek van de alumnivereniging van het Christiaan Huygens College

Leave a Reply

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.